niedziela, 11 października 2015

#30 „Moralność pani Piontek” – Magdalena Witkiewicz



Tyle dobrego słyszałam (a raczej czytałam) na temat powieści Magdaleny Witkiewicz, że w końcu postanowiłam po którąś z nich sięgnąć. Szczęśliwie się złożyło, że będąc pewnego dnia na kawie u znajomej, przejrzałam jej biblioteczkę i rzuciła mi się w oko „Moralność pani Piontek”. Zdjęłam ją z półki i zagroziłam, że jeśli koleżanka mi jej nie pożyczy, to nie wrócę do domu, póki jej nie przeczytam. Groźba podziałała i wyszłam z kilkoma tomiskami, które będą dla mnie prawdziwą czytelniczą ucztą.

Toksyczna mamuśka i współczesna Aniela Dulska

Jeśli macie ochotę rozerwać się przy wesołej komedii, powinniście przeczytać „Moralność pani Piontek”, a już od pierwszej strony będziecie się bawić nie gorzej, niż oglądając najlepszą komedię w kinie. Już sam tytuł przywołał we mnie wspomnienie zabawnej Anieli Dulskiej. Czy jest w tym trochę racji? Tak! Ponieważ tak samo jak Aniela Dulska, Gertruda Piontek przywiązuje ogromną wagę do pozorów, a przy tym bawi czytelnika.

Już za młodu Gertruda miała wielkie aspiracje i chciała zostać kimś przez duże „K”. Studiując medycynę uwiodła mężczyznę o iście arystokratycznym nazwisku. Romualda z arystokracją łączy tylko nazwisko, ale dla Gertrudy nie stanowi to żadnej przeszkody – wystarczy wymyślić „Grą Mer Żosefin”, kupić elegancką „rodzinną zastawę stołową” od Rosenthala, urodzić syna Augustyna Poniatowskiego i voila! Arystokratka jak się patrzy. Do tego gustowne ciuchy, drogie buty (a te od Louboutina z czerwonymi podeszwami planuje założyć do trumny!), czytanie wyłącznie noblistów lub laureatów nagrody NIKE, kawa pita wyłącznie z porcelanowych filiżanek i mamy damę pełną gębą. Dodajmy jeszcze jej pewność siebie i zdecydowanie, męża spełniającego bez szemrania wszelkie rozkazy i rozpieszczanego synusia, który zaczyna się buntować przeciw matce, a otrzymamy mieszankę wybuchową.

Całe życie Gertrudy Poniatowskiej de domo Piontek kręci się wokół syna, Augustyna. Zaplanowała dla niego świetlaną przyszłość – miał zostać znakomitym lekarzem i nim został. Co prawda w jej założeniach specjalnością Gusia miała być laryngologia, po ojcu, jednak syn się zbuntował i został lekarzem ginekologiem. Ale lekarz to lekarz, prawda? Tradycji rodzinnej stało się zadość i w sumie nieważne jaką specjalizację syn wybrał. Gertruda to harpia w całej okazałości, dlatego też Augustyn postanowił się wyrwać spod matczynych skrzydeł. Z dnia na dzień podjął decyzję, że czas najwyższy się wyprowadzić. Natychmiast! Jak postanowił tak też zrobił – wynajął mieszkanie od pewnej przemiłej pani. Z tymże nie przewidział, że najemczyni, pchana silną potrzebą szybkiego zdobycia większej gotówki, wynajmie to samo mieszkanie również studentce. Oczywiście, zrozpaczona matka całą winę za bunt ukochanego syna zrzuca na jego znienawidzonego przyjaciela, Cyryla Przebrzydłego i wysyła męża, aby ratował ich jedynaka z rąk jakiejś lafiryndy. Dla Romualda misja ratownicza staje się również pretekstem do tego, aby choć na chwilę wyrwać się spod pantofla żony i oddać się przyjemności czytania u sąsiadki Gusia. Trudzia obawia się, że studentka zastawi sidła na jej syneczka, a tymczasem Anula bardziej ma się ku Cyrylowi, na którego „ma ochotę, więc sobie go bierze”. Augustyn z kolei zakochuje się na zabój. Jednak nie w dziedziczce stadniny czystej krwi Arabów, ale (o zgrozo!), w zwykłej salowej… Gertruda dostałaby globusa, gdyby to wiedziała, albo „złapałaby się za serce i po prawej, i po lewej stronie”.
Jak już wcześniej wspomniałam, „Moralność pani Piontek” jest pierwszą, przeczytaną przeze mnie książką autorstwa pani Witkiewicz i szczerze muszę przyznać, że zostałam pozytywnie zaskoczona stylem autorki, jej poczuciem humoru oraz umiejętnością przekazania bardzo istotnych rzeczy i prawd życiowych w sposób lekki i bardzo humorystyczny – ponieważ powieść ta mówi o rzeczach istotnych.
Na uwagę zasługują doskonałe kreacje bohaterów oraz przedstawienie ich w krzywym zwierciadle. Magdalena Witkiewicz przedstawia ich na opak – to Anula „ma ochotę, więc bierze”, a Cyryl Przebrzydły źle się z tym czuje. Role się odwróciły, a uwodziciel serc niewieścich nagle traci zainteresowanie poligamią. Pragnący się pozbyć małżonki Romuald, nagle stwierdza, że ją kocha. Dochodzi do tego wniosku dopiero po tym, jak zostawiła go na trzy tygodnie, a on chciał „ją zostawić na całe życie”.
A co z lafiryndą zastawiającą sidła na Augustyna? Jak Gertruda przyjmie do wiadomości, że jej syn chce poślubić zwykłą SALOWĄ? Czy toksyczna mamuśka pogodzi się z wyborem swojego 35-letniego dziecka? Jak zakończą się perypetie współczesnych Poniatowskich? Aby się tego dowiedzieć, koniecznie przeczytajcie powieść Magdaleny Witkiewicz!

„Moralność pani Piontek” czyta się szybko i z niezwykłą przyjemnością. Powieść Magdaleny Witkiewicz jest doskonałą lekturą po męczącym dniu. Autorka zaraża humorem, sprawia, że czytelnik śmieje się do łez. „Moralność pani Piontek” to wspaniała, lekka i zabawna historia! Polecam, polecam i jeszcze raz polecam!

Moja ocena: 6/6
Autor: Magdalena Witkiewicz
Gatunek: Powieść obyczajowa
Wydawnictwo: Filia
Ilość stron: 296
Data wydania: 20-05-2015
Nr ISBN: 978-83-7988-494-0